Dear America,

CA39D3F6-0DB0-44A7-B7D3-C79C204C80DE

Dear America,

You know what you’re dream city of everyone like me. You’re city of lights for them who wants to get rid of darkness. You’re the guide for them who believe in discipline by heart. You’re aspirin for achievers who believe in success achieved through hardwork. You’re motivation for them who wants to win.

I was eagerly waiting to see you for long time. I used to share with my close ones about ‘how important our 1st ever meeting is for me’. I always used to complain about the circumstances who kept us apart from this meet for long time. They always try to make me calm and try to feel me good by saying, “Everyone will have thier own timezone, You just need to wait for your ‘Time Zone’.” 

I was waiting for my timezone i.e. nothing but 1st ever foreign visit. 

You’re the symbol of cosmo culture. You have your own way of lifestyle. I was very curious to know about it, about people you carry with you, the places your accommodate within you & everything about you!

Suddenly that day came! One sudden evening I came to know that we’re finally meeting after along wait. My waiting time was over and countdown was about to start.

I was damn excited in every single step which makes me ready to meet you. It starts with shopping which looks me good in front of you, packing which makes me complete to survive with you & fly which was nothing but end of my countdown.

I was not able to sleep for single hour in flight due to curiosity and eagerness to see you as soon as possible. I knew it gonna take 24 hours to handshake with you. Still my mind was unstable and didn’t allow me to sleep.

Ya, so this is all about my feeling for you when I came to meet you for first time ever. Now the day has come, car is waiting outside for me. All set for today & I will be back to my own place where I belong to. But yes, before that I want to confess that it’s not easy for me to say Good Bye to you. 

As someone said; The way I see it, A GOODBYE just means that A HELLO will be coming soon. I hope to meet you again someday.

– Your short-time guest.

Advertisements

#rootplace

अनुदिनी

शेडवई….आपलं मराठेंच मूळगाव शेडवई….आपलं तिथे मोठं घर होतं हो! ….एकेकाळी शेडवईत असं होतं आणि तसं होतं अशा अनेक गोष्टी आजीआजोबांकडून ऐकलेल्या या शेडवई गावाबद्दल….
पण असं असलं तरी शेडवई या गावात वास्तव्यास असलेल्या मराठेंच्या पूर्वजांना तिथल्या जागेचे आलेले अनुभव फार काही चांगले नसल्यामुळे सहसा आमच्यापैकी कोणी तिकडे फिरकायचा प्रयत्न पण करत नव्हतं.आणि त्याच भीतीपोटी खूप वर्षांपूर्वी मराठे शेडवई सोडून जालगाव दापोलीत स्थायिक झाले.
आत्तापर्यंत तिथली जागा…तिथलं घर…त्या जागेचे आलेले वाईट अनुभव याच्या रंजक कथा एवढ्या ऐकल्या होत्या की त्या गावाबद्दल किंवा त्या जागेबद्दल भीती वाटत गेली आणि त्या भीतीतूनच कुतूहल जन्माला यायला लागलं.
अनेक मराठी लेखकांच्या कादंबरीत वाचलेल्या गोष्टी मनात लिंक व्हायला लागल्या.एखाद्या गोष्टीत शोभावं असं कोकण…त्यातली वाडी…त्यात असलेलं गावच्या ‘बामनाचं'(खोताचं) मोठं घर…नंतर त्या जागेमुळे त्या बामनाचं झालेलं नुकसान वगैरे सगळ्या गूढकथा जोडल्या जायला लागल्या.अर्थात त्याही मनानेच आणि मनातच रचलेल्या…कारण कधी शेडवई बघितलंच नव्हतं तर डोळ्यासमोर चित्र येणार तरी कुठून…
हे सगळं लहानपणी रंजक वाटत होतं पण आत्ता मोठं झाल्यावर…

View original post 973 more words

#lifearoundher 1

त्या रात्री माझ्या नशीबी दोन ‘चंद्र’ आले,
एकाने समोरच्या अथांग सागराला उधाण आणलं होतं,
तर दुसऱ्याने माझ्या मनाला!

#lifearounder

Give Blood.. Share Life…

unnamed (3)

आज १४ जून..
दिनविशेष लक्षात राहण्यासारखा नक्कीच नाहीये.
कारण फ्रेंडशिप डे, व्हॅलेंटाईन डे, मदर्स-फादर्स डे पलीकडे सहजासहजी दिनविशेष माहीत असण थोडं दुर्मिळच.

आजच्या दिवशी एक वेगळी गोष्ट सांगावीशी वाटली म्हणून सगळ्यांसोबत शेअर करतोय.
आज आहे “जागतिक रक्तदाता दिन” (World Blood Donor Day).

हा दिवस ऐच्छीक आणि कोणत्याही मोबदल्याविना रक्तदान करणाऱ्या रक्तदात्यांप्रति ऋण व्यक्त करण्यासाठी साजरा केला जातो. या दिवसमागचा मुळ उद्देश जरी हा असला तरी हा दिवस रक्तदान आणि रक्ताशी संलग्न असलेल्या प्रत्येक घटकांच्या नियमित दानासंदर्भात जनजागृती करण्यासाठी साजरा करणे जास्त गरजेचं आहे असं मला वाटतं. जेणेकरून या जनजागृतीमधून अनेक गैरसमज दूर होऊन रक्ताची कमतरता भासणार नाही आणि गरजू रुग्णांना योग्य गुणवत्ता असलेलं, सुरक्षित कायमस्वरूपी रक्त उपलब्ध होऊ शकेल.

रक्तदानानंतर रक्तसंक्रमण केंद्रातुन संक्रमित केलेल्या रक्तातील घटकांमुळे वर्षागणिक हजारो रुग्णांचे जीव वाचतात. शेवटच्या घटकेला असलेल्या रुग्णांना तुम्ही दिलेल्या रक्तामुळे जीवनदान मिळु शकतं.

नैसर्गिक असो वा मानवनिर्मित अपघात, प्रसूतीकाळ असो किंवा कॅन्सरसारख्या दुर्धर आजारात केल्या जाणाऱ्या केमोथेरपीज, थायसलमिया सारख्या कित्येक आजारांमध्ये रक्त आणि त्यातील घटक हे संजीवनीचं काम करत असतात.

गेले ९ वर्ष मी स्वतः वर्षातून दोन किंवा तीन वेळा नियमित रक्तदान करतो. या नैतिक अधिकाराने मला सगळ्यांना सांगावसं वाटतं निदान एकदा रक्तदान करून बघा. त्यावेळी तुम्हाला जे समाधान मिळेल ते मंदिरातल्या दानपेटीमध्ये १००/- ₹ नोट हळूच सारताना किंवा मंदिरामध्ये ५०१/- ₹ चा अभिषेक करताना पण वाटलं नसेल इतकं असेल.

गेल्या ३-४ महिन्यांपूर्वी, स्वच्छदी ग्रुपने आयोजित केलेल्या रक्तदान शिबिरामध्ये गेलो असताना, जनकल्याण रक्तपेढीच्या डॉक्टरांनी रक्तदान न करण्याचा एक सल्ला दिला. दोन मिनिट मी विचार करू लागलो डॉ. असून हे मला करू नका का सांगतायत? थोड्या वेळाने डॉक्टरांनी प्लेटलेट्स डोनेशनविषयी माहिती सांगितली. “खूप कमी रक्तदात्यांची व्हेन प्लेटलेट्स डोनेट करण्यास पात्र असते. व्हेन थोडी जाड असावी लागते. तुमची व्हेन सुटेबल आहे.”
मला ते सगळं नवीन असल्याने मी त्या विषयात खोलवर शंका विचारत गेलो.

तेव्हा कळलेल्या आणि आता पर्यंत माहीत नसलेल्या गोष्टी इथे मी सांगतो.
● प्लेटलेट्स हा रक्तातील एक घटक असतो.
● प्लेटलेट्स डोनेट करताना आपला प्लेटलेट्स काऊंट चेक केला जातो आणि तो पुरेसा असेल तर साधारण १ ते १.३० तास प्लेटलेट्स डोनेशनची प्रक्रिया चालते.
● ह्या वेळात शरीरातलं रक्त काढून त्यातल्या प्लेटलेट्स आणि प्लास्मा वेगळा केला जातो आणि उर्वरित रक्त पुन्हा त्याच मार्गे आपल्या शरीरात सोडलं जात.
● ही पूर्ण प्रकिया स्वयंचलित आणि सुरक्षित असते.
● एका प्लेटलेट्स डोनेशन नंतर ७२ तासांनी तुम्ही पुन्हा प्लेटलेट्स किंवा रक्त देऊ शकता.
● प्लेटलेट्स दानामुळे आपल्या शरीरातील प्लेटलेट्स कमी होत नाहीत कारण खूप कमी प्रमाणांत त्या घेतल्या जातात तर डोनेशन नंतर काही वेळात त्या पुन्हा तयार होतात.
● ह्या प्रकियेत शून्य त्रास होतो.
● प्लेटलेट्स मध्ये रॅन्डम डोनर प्लेटलेट्स (RDP) आणि सिंगल डोनर प्लेटलेट्स (SDP) हे दोन प्रकार असतात.
● काही रुग्णांच्या केसमध्ये SDP चीचं गरज असते.

अशा सर्व नविन गोष्टी आणि बरेचसे गैरसमज दूर झाल्यानंतर मी अभिमानाने सांगतो, जनकल्याण रक्तपेढीचा मी नियमित प्लेटलेट्स डोनर आहे. गेले ४ महिने दरमहा एकदा जनकल्याण मधून फोन येतो आणि दुसऱ्या दिवशी प्लेटलेट्सची प्रोसिजर होते.

वरच्या सगळ्या अनुभवातून आणि जागतिक रक्तदाता दिनाचे औचित्य साधुन मला पुन्हा एकदा एक गोष्ट अधोरेखित करावीशी वाटते ती म्हणजे, “कोणासाठीतरी उभे रहा, रक्तदान करा, रक्तदानाला प्रवृत्त करा आणि जीवनदान द्या.”

आपली संस्कृती सांगतेचं,
एकमेकां साहाय्य करू.. अवघे धरू सुपंथ…
चला तर मग रक्तदान करूया.. रक्तदानाला प्रवृत्त करूया आणि या निश्चयाचा अश्वमेध असाच दौडत ठेवुया…

#HappyWorldBloodDonorDay
#GiveBloodShareLife
#WBDD2018
#JankalyanBloodBank

 

Nostalgic Diaries #3 ‘बकुळीचं झाड’

IMG-20171223-WA0015जालगावांत बर्वे आळीच्या दुसऱ्या टोकाला माझं घर. साधारण बर्वे, दांडेकर, केळकर, सोहोनी अशा काहीशा आडनावांच्या बर्वे आळीत सारस्वताच आमचं एकमेव घर. बर्वे आळी संपते त्या टोकाच्या वळणावर नारायण तळ्याकडे जायच्या रस्त्यात मोक्याच्या जागी आमचं घर. माझा सगळ्यात आवडीचा विरंगुळा म्हणजे घरासमोर बसून रस्त्यावरच्या गाड्या बघणे.

आजोबांच्या हौशीमुळे घराच्या आवाराच्या बांधावर वेगवेगळ्या प्रकारच्या जास्वंदी फुलवल्या होत्या. घराजवळच्या वळणावर बाहेरच्या बाजूने एक बकुळीचं झाड होतं. आमच्या सगळ्या बहिणाबाईंची आवडीची जागा होती ती. मस्त धुक्याच्या सकाळी जमिनीवर पडलेला बकुळीचा सडा आणि त्यात दवबिंदुंनी टाकलेली भर हे समीकरण काही वेगळचं असायचं. फुललेलं बकुळीचं झाड सबंध आवार स्वतःच्या सुवासाने दरवळून टाकायचं. हल्ली, आणलेल्या फुलांचा हार करायचं म्हटलं तर डोक्यावर आठ्या पडणारा मी, मला आठवतंय बकुळीच्या त्या झाडाखाली आमचा कित्येक वेळ फुलं गोळा करण्यात जायचा कळायचं सुद्धा नाही. सागाच्या दोन हातात मावेल एवढ्या मोठ्या पानाचा द्रोण करून त्यात फुलं गोळा करता करता सकाळचं कोवळं ऊन निघून जायचं. गोळा केलेली फुलं नंतर एका मागोमाग एक धाग्यांमध्ये गुंफायची आणि तो बकुळीचा गजरा देवातल्या शांतादुर्गेच्या फोटोला घालायचा नाहीतर ताईबाईंच्या स्वाधीन करायचा हे समीकरण कायमचं पक्कं होतं. ह्या बकुळीच्या झाडाच्या आठवणी त्या काळापासून त्याच्या सुवासासारखेच मनात घर करून राहिले आहेत.

ह्याचं काहीशा संदर्भात, मला एका शब्दाचा वेगळा पण छानसाअर्थ उमगला आहे; तो म्हणजे ‘स्मृतीगंध’.. काही गंध आपल्या मनात कायमचे घर करून असतात, जगाच्या पाठीवर कुठेही गेलो, तरी त्या गंधाच्या अस्तित्वाने आपल्याला एखाद्या घटनेची स्थळाची किंवा अनुभवाची आठवण येते. माझ्या घराजवळचं ते ‘बकुळीचं झाड’ आणि त्याच्या आठवणी अशाच काहीशा आहेत. आज सुद्धा ऑफिसच्या पार्किंग मध्ये जातानाच्या रस्त्यावर दुतर्फा फुललेली बकुळीची कलम आहेत. रोज जाताना मला तो ‘स्मृतीगंध’ क्षणार्धात जुन्या आठवणींच्या फ्लॅशबॅकमध्ये घेऊन जातो आणि दिवसाची सुरुवात सुखद होऊन जाते.

बकुळीच्या झाडावरच्या फुलांनी अजून एक गोष्ट मला शिकवली, “ज्याप्रमाणे फुललेलं बकुळीचं फुलं उंच झाडावरून पडलं तरीही त्याचा गंध आणि नाजुकता तशीच राहते, त्याचप्रमाणे आयुष्यात एका ‘पीक पॉईंट’ला असताना काही कारणाने मी घसरलोच तरीही, सक्षमपणे आपल्या तत्वांशी एकनिष्ठ राहायचं.”

बकुळीचं झाड.. स्मृतीगंधाचं पहिलं पुष्प..

….continued